راحـت شدی ز محنت دنیا، سفربخیر            راهـی شدی به عـالـم بـالا، سفر بخیر

دیگر تمام شد غم هجران و اشک و آه            حالا که می‌روی تو ز دنـیا سفـربخیر

خـلـوت‌نـشـین حجـلـۀ غـم، بعد کـربلا            بانوی صبر و مظهـر تقـوا، سفربخیر

یکسال و نیم ماندی و این غربت و فراق            عمری گذشت بر تو و حالا، سفربخیر

یادت نمی‌رود که تو گـفتی حسین من            آهسته‌تر برو سوی صحرا، سفربخیر

ای باخـبـر ز لحـظـۀ سخـت وداع گُل            گل می‌چـکـد ز دیدۀ گـل‌ها، سفربخیر

ای وارث مـصـیـبـت گـودال قـتـلـگـاه            ای بوسه‌داده حـنجر گل را، سفربخیر

چـشم‌انتـظار تـوست حـسین عـزیز تو            ای نور چشم حیدر و زهرا، سفربخیر

هرگز جـدا نشد ز تو پیـراهـن حـسین            ای داغـدار آن گـل رعـنـا، سفـربخیر

در زمزمه‌ ز اشک «وفایی» شب وداع            می‌گفت دل به زینب کبری، سفربخیر